BEOGRAD- Navršava se 31 godina od ubistva srpskih civila u Varivodama i Gošiću, u Hrvatskoj, a ni nakon više od tri decenije od tog zločina nema ni optuženih ni osuđenih, kao ni za mnoga druga ubistva srpskih civila u susjednim selima nakon hrvatske vojne akcije „Oluja“, saopšteno je iz Dokumentaciono-informativnog centra „Veritas“.
Ubistva srpskih civila u ova dva sela u opštini Knin desila su se gotovo dva mjeseca po završetku zlovinačke vojne operacije „Oluja“ na zapadne dijelove Republike Strpske Krajine, koji su u to vrijeme bili pod zaštitom UN /sektori „Jug“ i „Sjever“/.
Svi su ubijeni u svojim dvorištima, na kućnim pragovima ili u kućama, vatrenim oružjem iz neposredne blizine, podsjetili su iz „Veritasa“.
Tada je 28. septembra 1995. godine ubijeno devet mještana srpske nacionalnosti Jovan Berić /75/, Špiro Berić /55/, Radivoj Berić /69/, Marija Berić /69/, Mirko Pokrajac /84/, Dušan Dukić /59/, Marko Berić /82/, Milka Berić /67/ i Jovan Berić /56/, kao i Uglješa Ilijašević /54/, čije je tijelo kasnije pronađeno u gustišu u blizini sela sa prostrelnom ranom u glavi.
Prosječna starost ovih žrtava bila je 67 godina, dok je u obližnjem selu Gošić, 27. avgusta iste godine, ubijeno sedam mještana srpske nacionalnosti, čija je prosječna starost bila 70 godina.
Svi ubijeni u oba sela bili su civili, a u vrijeme rata kao ni u vrijeme ubistava na tom području nije bilo nikakvih ratnih dejstava.
Ostali su u svojim selima zato što nisu mogli ili nisu željeli da napuste svoja ognjišta, a neki su povjerovali i pozivima tadašnjeg hrvatskog predsjednika Franje Tuđmana, koji je onima što nisu „okvrvavili ruke“ garantovao imovinsku i ličnu bezbjednost.
Iako je znala identitet žrtava, hrvatska policija ih je, u namjeri prikrivanja zločina, tajno pokopala na kninskom groblju pod oznakom „nepoznat“, naveli su iz „Veritasa“.
Njihova tijela su u proljeće 2001. godine ekshumirali haški istražitelji, među posmrtnim ostacima 301 lica, koliko ih je bilo pokopano na tom groblju iz vremena „Oluje“ i perioda nakon nje.
Porodice su ih identifikovale 2002. godine DNK metodom, nakon čega su sahranjeni u rodnim selima, gdje su im opština Kistanje i Srpsko narodno vijeće podigli spomenike, koji su već više puta bili skrnavljeni.
Pod pritiskom međunarodne zajednice i organizacija za zaštitu ljudskih prava, ova ubistva su relativno brzo procesuirana, pa je tužilaštvo u Zadru već 1996. godine podiglo optužnicu protiv šestorice bivših hrvatskih vojnika /Nikole Rašića, Ivana Jakovljevića, Pere Perkovića, Ivice Petrića, Zlatka Ladovića i Nedeljka Mijića/ zbog krivičnog djela ubistvo iz koristoljublja.
Iako su četvorica optuženih u istrazi priznala izvršenje djela, sud u Zadru ih iste godine, u nedostatku dokaza, oslobađa optužbe, ali je tu presudu Vrhovni sud ukinuo i slučaj vratio na ponovno suđenje.
Tokom ponovljenog suđenja pred Županijskim sudom u Šibeniku, zastupnik optužbe je 13. februara 2002. godine odustao od optužnice protiv svih optuženih uz obrazloženje da se došlo do saznanja o drugim potencijalnim počiniocima ubistava u oba sela, najavivši novu istragu, ali još nema optuženih.
Prema popisu stanovništva u Hrvatskoj iz 1991. godine, u Varivodama je živjelo 477 žitelja, od kojih 472 Srba, dvoje Jugoslovena, jedan Hrvat i dvoje ostalih.
Prema popisu stanovništva iz 2021. godine, u tom selu je živio 61 žitelj, bez oznake o nacionalnoj pripadnosti.
Među njima nema nikog mlađeg od 25 godina, 31 stanovnik je stariji od 65 godina, dok je svega četvoro mlađih od 40 godina.
