U selu Doliće na Pešterskoj visoravni porodica je odgojila devetoro djece u jednoj drvenoj sobi bez struje i savremenih uslova za život. Njihova priča svjedoči o vremenu kada su surove zime i borba za opstanak određivale svakodnevicu u ovom dijelu Srbije.
Pešterska visoravan, poznata kao „srpski Sibir“, karakterišu duge zime sa temperaturama duboko ispod nule i snijeg koji može odsjeći udaljena sela od ostatka svijeta. U takvim uslovima porodica je morala obezbijediti hranu, ogrev i sve što je potrebno za preživljavanje tokom mjeseci zime.
U jednoj prostoriji odvijao se gotovo čitav porodični život – spavanje, jelo, grijanje i provođenje vremena tokom dugih zimskih večeri. Bez struje i savremenih kućnih aparata, porodice su morale unaprijed planirati zalihe i pripreme za zimu.
Ekipa dokumentarnog serijala „Oaza“ zabilježila je i kamene trapove – stare ukopane objekte koji su služili za čuvanje hrane prije pojave frižidera i zamrzivača. Ovi trapovi su omogućavali očuvanje namirnica tokom hladnih mjeseci i predstavljaju podsjetnik na iskustva prenošena s generacije na generaciju.
Danas Pešter privlači i ljude poput Dine iz Nizozemske, koja je pokrenula školu jahanja na visoravni, pokazujući da udaljenost i prostranstva mogu biti prednost. Rendžeri poput Sabahudina Abdagića pomažu stanovnicima udaljenih sela tokom teških zima, dostavljajući hranu i lijekove kada snijeg onemogući normalno kretanje.
Reportaža vodi i do izvora u selu Čedovo, poznatih kao „čedovske banjice“, gdje voda ostaje topla i tokom zimskih mrazeva, što dodatno pokazuje raznovrsnost Peštera.
Priča o devetoro djece iz Dolića ostaje jedan od najupečatljivijih dijelova reportaže, ilustrirajući svakodnevicu velike porodice u uslovima koji su danas gotovo nezamislivi generacijama naviklim na savremene pogodnosti.
