Pre tačno 92 godine, 9. oktobra 1934. godine u Marseju izvršen je atentat na kralja Aleksandra I Karađorđevića, poznatog kao ujedinitelja, tokom njegove zvanične posete Francuskoj radi zaključenja ugovora o odbrambenom savezu protiv naci-fašizma. Atentat je izveo Vlade Černozemski, član ekstremne bugarske organizacije VMRO, finansiran od strane ustaškog pokreta sa mrežom i kampovima u Italiji i Mađarskoj. Nakon atentata, Černozemski je linčovan od strane mase. Uz kralja Aleksandra ubijen je i ministar inostranih poslova Luj Bartu.
Kralj Aleksandar je često opisivan kao viteški kralj, vrhovni komandant srpske vojske u balkanskim i Prvom svetskom ratu, osvetnik Kosova i ujedinitelj južnih Slovena u jednoj državi. S druge strane, neki komunisti i deo istoričara ga nazivaju izdajnikom i idejnim tvorcem Jasenovca, što autor teksta smatra izrazom neznanja i mržnje.
Najveća kritika Aleksandru odnosi se na to što nije stvorio Veliku Srbiju, već Jugoslaviju, čija je ideja nastala u 19. veku kao otpor germanizaciji u Habzburškoj monarhiji. Kraljevina SHS je formirana 1. decembra 1918. godine, sa srpskom kraljevskom dinastijom na čelu i upravom iz Beograda, što je kasnije dobilo međunarodno priznanje.
Pod Aleksandrovom vlašću uvedeno je opšte pravo glasa za sve punoletne muškarce bez obzira na imetak ili veroispovest, što je bio značajan korak ka demokratizaciji. Takođe je sprovedena agrarna reforma i obnovljena Srpska patrijaršija 1920. godine.
Na spoljnopolitičkom planu, 1920. godine, Aleksandar je osnovao Malu Antantu sa Rumunijom i Čehoslovačkom kao odgovor na teritorijalne pretenzije Austrije i Mađarske. Istovremeno, doneta je Obznana kojom je zabranjen rad Komunističke partije.
Vidovdanski ustav iz 1921. godine uspostavio je Kraljevinu SHS kao ustavnu, parlamentarnu i naslednu monarhiju. Tokom 1920-ih, politički život bio je obeležen sukobima između centralista i zagovornika federalizma, naročito hrvatskih stranaka. Nakon pucnjave u Narodnoj skupštini 1928. godine, Aleksandar je 6. januara 1929. godine ukinuo Vidovdanski ustav, raspustio skupštinu i uveo lični režim poznat kao Šestojanuarska diktatura, sa ciljem prekida sukoba i uspostavljanja reda.
Istog 1929. godine država je preimenovana u Kraljevinu Jugoslaviju i podeljena na devet banovina, čije su granice bile nacrtane tako da u većini žive Srbi, dok su Hrvati i Slovenci dobili svoje banovine. Novi ustav iz 1931. godine dao je kralju velike ovlasti, uključujući pravo da imenuje polovinu senatora i raspušta skupštinu.
Aleksandar I Karađorđević ostaje značajna ličnost u istoriji srpskog naroda i Jugoslavije, čije su odluke oblikovale epohu u kojoj je živeo. Njegova politika treba da se posmatra u kontekstu stvaranja stabilne države, bez mitologizacije, ali i bez zaborava istorijskih okolnosti.
